ایران بخش عمدهای از داروهای مصرفی خود را از نظر حجم تولید میکند و قابلیت بیوتکنولوژی در زیستداروهای مشابه و واکسنها ساخته است که برای منطقه غیرمعمول است.
شکاف واردات در درمانهای با ارزش بالا، تجهیزات پزشکی پیشرفته و تشخیص است — دقیقاً جایی که یک شریک فناوری خارجی قابلیت اضافه میکند به جای رقابت با تولیدکنندگان داخلی.
مسیر نظارتی
سازمان غذا و داروی ایران ثبت، قیمتگذاری و مجوز واردات دارو و تجهیزات را کنترل میکند. زمانبندی ثبت به شدت به وجود یا عدم وجود محصول معادل داخلی بستگی دارد — حمایت از تولید داخلی یک هدف سیاستی صریح است.
تولید محلی یا مشارکتهای تکمیل و بستهبندی دسترسی به بازار را در مقایسه با ثبت واردات خالص به طور قابل توجهی کوتاه میکند.
تجهیزات و تشخیص
تصویربرداری، اتوماسیون آزمایشگاهی، قلب و عروق مداخلهای و تجهیزات انکولوژی به طور مداوم وابسته به واردات هستند و خدمات و ملزومات مصرفی درآمد پایدار را تشکیل میدهند نه فروش سرمایه.
انتخاب توزیعکننده اصلیترین ریسک تجاری است: قابلیت خدمات پس از فروش، نه قیمت، تعیین میکند که آیا پایگاه نصبشده رشد میکند یا نه.
گردشگری پزشکی
ایران گردشگری پزشکی ورودی قابل توجهی از کشورهای همسایه برای جراحی، درمان ناباروری و چشمپزشکی دریافت میکند که ناشی از هزینه و اعتبار بالینی است.
فرصتهای سرمایهگذاری در ظرفیت بیمارستانی، کلینیکهای خصوصی دارای اعتبار و لایه مهماننوازی و هماهنگی پیرامون آنها نهفته است.
تأیید مجوز محصول و واجد شرایط بودن تدارکات
تمایز بین مجوز تأسیس، ثبت محصول و دسترسی به تدارکات. مجوز تولید لزوماً هر دارو، تجهیزات یا ادعایی را مجاز نمیکند.
سیستمهای کیفی، شواهد بالینی یا فنی، شرایط نگهداری و مسئول محلی را بررسی کنید. هر مجوز بشردوستانه شرایط خاص خود را دارد؛ این یک استثنای کلی برای تمام تجارتهای حوزه سلامت نیست.