İranın qaz boru kəmərləri şəbəkəsinin qısa tarixi

1960-cı illər: Şah dövründə IGAT-ın təməlinin qoyulması

İranın qaz boru kəmərləri şəbəkəsinin tarixi, ölkənin cənubundakı neft yataqlarında yandırılan səmt qazından səmərəli istifadə etmək və yeni gəlir mənbəyi yaratmaq məqsədilə 1960-cı illərdə başlamışdır. Bu dövrün ən mühüm layihəsi, İranın Ümumi Qaz Kəməri (IGAT-1) sisteminin yaradılması idi. Bu, İranın qaz infrastrukturunun təməl daşı oldu və ölkəni gələcək onilliklər üçün regional enerji oyunçusu kimi formalaşdırdı.

1966-cı ildə İran və Sovet İttifaqı arasında imzalanan tarixi müqavilə IGAT-1-in tikintisinə yol açdı. Razılaşmaya əsasən, İran səmt qazını toplayıb Sovet İttifaqının Qafqaz respublikalarına ixrac etməli, bunun müqabilində isə Sovet İttifaqı İsfahanda poladtökmə zavodunun və digər sənaye obyektlərinin tikintisinə texniki və maliyyə dəstəyi göstərməli idi. Bu, həm enerji ixracı, həm də sənayeləşmə üçün bir barter müqaviləsi idi.

Tikintisi 1970-ci ildə tamamlanan 42 düymlük IGAT-1 boru kəməri, ölkənin cənubundakı neft yataqlarından başlayaraq Tehran, Qəzvin və Təbriz kimi böyük şəhərlərdən keçərək Astara sərhəd məntəqəsində Sovet sisteminə birləşirdi. Kəmərin ilkin gücü ildə təxminən 10 milyard kubmetr idi. Bu layihə təkcə ixrac imkanı yaratmadı, həm də ilk dəfə olaraq İranda böyük şəhərlərin və sənaye müəssisələrinin təbii qazla təchiz edilməsinə imkan verdi.

IGAT-1-in istifadəyə verilməsi İranın enerji mənzərəsini kökündən dəyişdirdi. Bu, ölkə daxilində qazdan istifadə mədəniyyətinin formalaşmasına təkan verdi və gələcəkdə daha genişmiqyaslı qaz şəbəkəsinin qurulması üçün həm texniki təcrübə, həm də institusional baza (məsələn, Milli İran Qaz Şirkətinin güclənməsi) yaratdı. Layihə, İranın qaz ehtiyatlarının sırf daxili tələbat üçün deyil, həm də strateji ixrac məhsulu kimi potensialını nümayiş etdirdi.

1970-ci illər: Genişlənmə və İkinci Magistral Kəmər

1970-ci illərdə neft qiymətlərinin kəskin artması İrana böyük gəlirlər gətirdi və bu da daha iddialı enerji layihələrinin planlaşdırılmasına imkan verdi. IGAT-1-in uğurundan ilhamlanan İran hökuməti, qaz ixracını Qərbi Avropaya qədər genişləndirmək məqsədilə İranın Ümumi Qaz Kəməri-2 (IGAT-2) layihəsinə başladı. Bu layihə, İranın qaz sektorunda təkcə həcm baxımından deyil, həm də coğrafi əhatə dairəsi baxımından yeni bir mərhələnin başlanğıcı idi.

IGAT-2, 56 düymlük diametri və illik təxminən 27 milyard kubmetrlik layihə gücü ilə daha böyük bir kəmər olmalı idi. Plan, Kangan qaz yataqlarından (indiki Cənub Parsın bir hissəsi) qazı İsfahana, oradan isə Sovet İttifaqının mövcud boru kəməri sistemi vasitəsilə Çexoslovakiyaya, Avstriya, Almaniya və Fransaya çatdırmaq idi. Bu, İranın Avropa enerji təhlükəsizliyində birbaşa iştirakını nəzərdə tutan çox mürəkkəb bir beynəlxalq tranzit və satış sxemi idi.

Bu dövrdə IGAT magistral kəmərləri sistemi necə işləyir? sualının cavabı formalaşmağa başladı. Sistem, ölkənin cənubundakı zəngin qaz yataqlarını bir növ "qaz anbarı" kimi istifadə edərək, qazı şimala - həm daxili istehlak mərkəzlərinə, həm də ixrac nöqtələrinə - nəql etmək prinsipinə əsaslanırdı. IGAT-1 və IGAT-2 bu şimal-cənub dəhlizinin onurğasını təşkil etməli idi.

Lakin 1979-cu il İslam İnqilabı bütün planları alt-üst etdi. Yeni hökumət, Şah dövrünün meqa layihələrini, xüsusən də Qərblə əlaqəli olanları dayandırdı. IGAT-2-nin tikintisi təxminən 80% tamamlandığı bir mərhələdə dayandırıldı və Sovet İttifaqına qaz ixracı dayandırıldı. Bu, İranın qaz strategiyasında ixracdan daxili tələbata doğru kəskin bir dönüş nöqtəsi oldu.

1980-1990-cı illər: Müharibə və Daxili Şəbəkəyə Fokuslanma

1980-ci illər İran üçün çətin bir dövr oldu, çünki ölkə uzun sürən və dağıdıcı İran-İraq müharibəsi ilə üzləşdi. Müharibə dövründə bütün iqtisadi prioritetlər, o cümlədən enerji sektoru, müdafiə ehtiyaclarına yönəldildi. Neft və qaz infrastrukturu, xüsusən də cənub bölgələrindəki obyektlər tez-tez hücumlara məruz qaldı və yeni boru kəməri layihələrinin icrası tamamilə dayandı.

Müharibə başa çatdıqdan sonra, 1990-cı illərdə İranın prioriteti dağılmış infrastrukturu bərpa etmək və sürətlə artan daxili enerji tələbatını ödəmək oldu. İnqilabdan əvvəl planlaşdırılan beynəlxalq ixrac ambisiyaları artıq gündəmdə deyildi. Bunun əvəzinə, hökumət yarımçıq qalmış IGAT-2 layihəsini tamamlamağa və onu sırf daxili şəbəkənin bir hissəsi kimi istifadə etməyə qərar verdi.

Bu dövrdə IGAT-2 və digər yeni boru kəmərləri (IGAT-3, 4, 5-in erkən planları) ölkənin enerji təhlükəsizliyinin təminatına xidmət edirdi. Onlar cənubdakı qaz emalı zavodlarından qazı böyük şəhərlərə, elektrik stansiyalarına və sənaye mərkəzlərinə çatdırırdılar. Şəbəkə, qış aylarında şimal və şimal-qərb bölgələrində artan qaz tələbatını ödəmək üçün kritik əhəmiyyət kəsb edirdi. Bu, İranın qaz şəbəkəsinin daxili inteqrasiyasını gücləndirən bir mərhələ idi.

Həmçinin, bu dövrdə dünyanın ən böyük təbii qaz yatağı olan Cənub Parsın kəşfi və onun işlənməsinə başlanması gələcək üçün oyunun qaydalarını dəyişdirdi. Cənub Parsdan gələcək nəhəng qaz həcmləri, gələcəkdə həm daxili şəbəkəni tam təmin etmək, həm də ixrac layihələrini yenidən canlandırmaq üçün zəmin yaratdı. Beləliklə, 90-cı illər bir növ hazırlıq və daxili güclənmə dövrü oldu.

1990-cı illərin sonu - 2000-ci illərin əvvəli: Regional İxracın Yenidən Başlaması

1990-cı illərin sonlarında, daxili şəbəkənin stabilləşməsi və Cənub Pars yatağının ilkin fazalarının işə düşməsi ilə İran tədricən yenidən qaz ixracı imkanlarını nəzərdən keçirməyə başladı. Lakin bu dəfə istiqamət fərqli idi. Sovet İttifaqı və Avropa bazarları əvəzinə, əsas hədəf qonşu ölkələr, xüsusən də enerji tələbatı sürətlə artan Türkiyə oldu.

Bu kontekstdə tez-tez verilən "İran qazını Türkiyəyə nəql edən boru kəməri hansıdır?" sualının cavabı ortaya çıxdı. 1996-cı ildə İran və Türkiyə arasında 25 illik qaz alqı-satqı müqaviləsi imzalandı. Bu müqavilə çərçivəsində Təbrizdən başlayaraq Türkiyənin Doğubəyazıt şəhərinə qədər uzanan və oradan Türkiyənin milli şəbəkəsinə birləşən boru kəmərinin tikintisinə başlandı. Kəmər 2001-ci ilin sonunda istismara verildi.

Təbriz-Ankara boru kəməri, inqilabdan sonra İranın həyata keçirdiyi ilk böyük beynəlxalq qaz ixrac layihəsi oldu. İllik təxminən 10 milyard kubmetr qaz nəql etmək gücündə olan bu kəmər, İran üçün həm mühüm gəlir mənbəyi, həm də Avropaya potensial çıxış yolu kimi strateji əhəmiyyət daşıyırdı. Bu, İranın qonşuluq siyasətində enerjinin mərkəzi rol oynadığını göstərirdi.

Eyni dövrdə İran, şimal-şərq sərhədlərində də fəal diplomatiya aparırdı. Türkmənistanla ilk qaz svop (mübadilə) əməliyyatları üçün danışıqlar başladı. Bu sxemə görə, İran Türkmənistandan qaz alaraq özünün şimal-şərq bölgələrinin tələbatını ödəyəcək, bunun əvəzində isə öz cənub yataqlarından çıxardığı ekvivalent miqdarda qazı şimal-qərbdəki ixrac nöqtələrinə (məsələn, Türkiyəyə) və ya Naxçıvan Muxtar Respublikasına yönəldəcəkdi. Bu, boru kəməri olmayan yerlərdə qaz ticarəti üçün çevik bir həll yolu idi.

2000-ci illərin ortaları - 2010-cu il: Svop Əməliyyatları və Yeni Layihələr

2000-ci illərin ortaları İranın qaz siyasətində svop əməliyyatlarının və yeni regional əlaqələrin çiçəklənmə dövrü oldu. "İranın qaz svop əməliyyatları hansı ölkələrlə aparılır?" sualının əsas cavabı bu dövrdə formalaşdı. Ən böyük və strateji svop müqaviləsi Türkmənistanla həyata keçirilirdi. Bu mexanizm sayəsində İran, uzun və bahalı daxili boru kəmərləri çəkmədən şimaldakı enerji kəsirini effektiv şəkildə aradan qaldırırdı.

Türkmənistanla svop əməliyyatı İran üçün bir neçə cəhətdən sərfəli idi. Birincisi, bu, İranın şimal-şərq bölgələrini (məsələn, Məşhəd şəhərini) qış aylarında sabit qazla təmin edirdi. İkincisi, İran tranzit ölkə kimi gəlir əldə edir və regional enerji mərkəzi statusunu gücləndirirdi. Üçüncüsü, bu, İranın öz cənub yataqlarından çıxardığı qazı daha yüksək qiymətə Türkiyə və ya Ermənistan kimi bazarlara satmaq üçün sərbəst buraxırdı.

Bu dövrün digər bir mühüm uğuru 2007-ci ildə Ermənistana qaz ixracının başlaması oldu. İran-Ermənistan qaz boru kəməri, Türkiyə xəttindən daha kiçik miqyaslı olsa da (illik təxminən 2 milyard kubmetr), strateji əhəmiyyət daşıyırdı. Bu layihə, adətən, "qaz qarşılığında elektrik" prinsipi ilə işləyirdi: İran Ermənistana qaz verir, bunun müqabilində Ermənistan elektrik enerjisi istehsal edərək İrana ixrac edirdi. Bu, maliyyə transferlərini minimuma endirən effektiv bir barter modeli idi.

Həmçinin, bu onillikdə daha iddialı bir layihə olan və "Sülh Boru Kəməri" kimi tanınan İran-Pakistan-Hindistan (IPI) layihəsi gündəmə gəldi. Cənub Pars yatağından başlayaraq Pakistan və Hindistanın enerji acı bazarlarına qaz nəql etməyi hədəfləyən bu meqa-layihə üzrə ilkin razılaşmalar imzalandı. Layihə İranın Cənubi Asiyada böyük bir enerji təchizatçısı olmaq potensialını göstərirdi, lakin onun gələcəyi mürəkkəb geosiyasi və maliyyə problemləri ilə üzləşəcəkdi.

2010–2018: Sanksiyalar və Dayanan Layihələr

2010-cu ildən başlayaraq İranın nüvə proqramı ilə bağlı beynəlxalq sanksiyaların kəskinləşdirilməsi, ölkənin qaz boru kəməri layihələrinə ciddi zərbə vurdu. Maliyyə və texnologiya transferlərinə qoyulan məhdudiyyətlər, xüsusilə də yeni ixrac layihələrinin maliyyələşdirilməsini və həyata keçirilməsini demək olar ki, qeyri-mümkün etdi. Bu, İranın regional qaz ixrac ambisiyaları üçün bir durğunluq dövrü oldu.

Bu dövrün ən böyük itkisi "Sülh Boru Kəməri" layihəsinin taleyi oldu. Geosiyasi təzyiqlər və maliyyə problemləri səbəbindən Hindistan 2009-cu ildə layihədən geri çəkildi və layihə İran-Pakistan (IP) boru kəməri olaraq qaldı. "İran-Pakistan qaz kəməri layihəsinin statusu nədir?" sualının cavabı da məhz bu dövrdə mürəkkəbləşdi. İran öz ərazisindəki hissəni demək olar ki, tamamlasa da, Pakistan beynəlxalq sanksiyalardan çəkinərək və maliyyə tapa bilməyərək öz ərazisində tikintiyə başlaya bilmədi. Nəticədə, layihə qeyri-müəyyən müddətə donduruldu.

Sanksiyalara və ixrac layihələrindəki ləngimələrə baxmayaraq, İran daxili şəbəkənin genişləndirilməsinə davam etdi. Bu dövrdə IGAT-6 və IGAT-9 kimi yeni magistral kəmərlərin tikintisi sürətləndirildi. Bu kəmərlər Cənub Parsdan çıxarılan qazı ölkənin qərb və şimal-qərb bölgələrinə, o cümlədən İraqla sərhədə çatdırmaq məqsədi daşıyırdı. Bu, ixrac imkanları məhdudlaşdığı bir vaxtda, daxili tələbatı tam ödəmək və gələcək ixrac üçün infrastruktur hazırlamaq strategiyasının bir hissəsi idi.

2016-cı ildə Birgə Hərtərəfli Fəaliyyət Planının (JCPOA) imzalanması ilə sanksiyaların müvəqqəti yumşaldılması, qısa müddətli bir ümid yaratdı. Avropa şirkətləri İranın enerji sektoruna, o cümlədən boru kəmərlərinin modernləşdirilməsi və yeni layihələrə investisiya qoymaqda maraqlı olduqlarını bildirdilər. Lakin bu "pəncərə" çox qısa oldu və 2018-ci ildə ABŞ-ın razılaşmadan çıxması və sanksiyaları bərpa etməsi ilə bütün bu planlar yenidən rəfə qoyuldu.

2018-ci ildən bu günə: İranın qaz boru kəmərləri şəbəkəsi və Yeni Reallıqlar

2018-ci ildən sonra tətbiq olunan "maksimum təzyiq" sanksiyaları İranın qaz sektorunu yeni reallıqlarla üz-üzə qoydu. Mövcud ixrac müqavilələrinin icrası çətinləşdi. Məsələn, İraqa qaz ixracı davam etsə də, ABŞ-ın bank sanksiyaları səbəbindən İranın ödəmələri alması ciddi problemlərə çevrildi. Türkiyə ilə müqavilə isə bəzən texniki nasazlıqlar və ya qiymət mübahisələri səbəbindən fasilələrlə üzləşdi.

Bu çətinliklərə baxmayaraq, İran regional enerji diplomatiyasında çevik həll yolları axtarmağa davam etdi. Bunun ən bariz nümunəsi, 2021-ci ilin sonunda Türkmənistan və Azərbaycanla imzalanan üçtərəfli qaz svop müqaviləsi oldu. Bu müqaviləyə əsasən, Türkmənistan qazı İrana daxil olur və İran öz ərazisindən keçməklə ekvivalent miqdarda qazı Azərbaycanın sərhədinə çatdırır. Bu, İranın tranzit rolunu yenidən təsdiqləyən və sanksiyalardan yayınmağa imkan verən yaradıcı bir mexanizmdir.

İranın regional qaz ixrac potensialı nə qədərdir? sualına gəldikdə, potensial ilə reallıq arasında böyük bir fərq var. Cənub Pars yatağı sayəsində İran nəzəri olaraq ildə on milyardlarla kubmetr qaz ixrac etmək potensialına malikdir. Lakin reallıqda, 2023-cü il etibarilə ixrac həcmi ildə təxminən 15-20 milyard kubmetr civarındadır. Əsas məhdudiyyətlər ixrac infrastrukturunun (boru kəmərləri və ya LNG zavodları) çatışmazlığı və beynəlxalq sanksiyalardır.

Gələcəyə baxdıqda, İran bir neçə istiqamətdə imkanları nəzərdən keçirir. Omana dənizaltı boru kəməri layihəsi illərdir müzakirə olunur. Pakistanla IP layihəsini canlandırmaq üçün diplomatik təzyiqlər davam edir. Eyni zamanda, İran daxili şəbəkəni gücləndirməyə və qazı neft yataqlarına vuraraq neft hasilatını artırmağa (EOR texnikası) yönəlir. Bu, ixrac edə bilmədiyi qazdan daxili iqtisadiyyat üçün dəyər yaratmağın bir yoludur.

İnvestisiya Nəticələri və Gələcəyə Baxış

İranın qaz boru kəmərləri şəbəkəsinin tarixi təhlili investorlar üçün bir sıra mühüm nəticələr və riskləri ortaya qoyur. Şəbəkənin ikili təbiətini anlamaq vacibdir: bir tərəfdən, 37,000 kilometrdən uzun olan, dünyanın ən böyük və ən sıx daxili qaz ötürmə şəbəkələrindən biri mövcuddur. Digər tərəfdən isə, bu nəhəng potensiala rəğmən, ixrac infrastrukturu çox məhdud və əsasən bir neçə qonşu ölkə ilə məhdudlaşır.

Əsas investisiya darboğazı, beynəlxalq maliyyəyə və qabaqcıl texnologiyalara çıxışın olmamasıdır. İranın mayeləşdirilmiş təbii qaz (LNG) istehsal etmək üçün böyük planları olsa da, bu layihələr milyardlarla dollar xarici sərmayə və texniki tərəfdaşlıq tələb edir ki, bu da mövcud sanksiya rejimində qeyri-mümkündür. Eynilə, Avropa və ya Cənubi Asiyaya uzanacaq yeni, böyük miqyaslı boru kəmərləri layihələri də siyasi və maliyyə maneələri ilə üzləşir.

Potensial sanksiya sonrası ssenaridə isə investisiya imkanları əhəmiyyətli dərəcədə arta bilər. Bu imkanlara şəbəkənin modernləşdirilməsi və səmərəliliyinin artırılması, kompressor stansiyalarının yenilənməsi, yeni ixrac yollarının (məsələn, Omana dənizaltı kəmər) tikintisi və yarımçıq qalmış LNG layihələrinin canlandırılması daxildir. İranın strateji coğrafi mövqeyi, onu həm də Mərkəzi Asiya qazının Fars körfəzi və ya Türkiyə üzərindən dünya bazarlarına çıxarılması üçün potensial tranzit dəhlizinə çevirə bilər.

Bununla belə, investorlar üçün risklər də yüksək olaraq qalır. Bunlara geosiyasi qeyri-sabitlik, müqavilə şərtlərinin qeyri-müəyyənliyi, daxili bürokratiya və Qətər, Rusiya və gələcəkdə Türkmənistan kimi digər regional təchizatçılarla olan kəskin rəqabət daxildir. Nəticə etibarilə, İranın qaz boru kəməri şəbəkəsinin gələcəyi, onun nəhəng geoloji potensialı ilə mürəkkəb geosiyasi reallıqlar arasında bir tarazlıq nöqtəsi tapmaqdan asılı olacaqdır.

Key entities in this analysis

National Iranian Gas Company (NIGC) GovernmentOrganization

İranın Neft Nazirliyinə tabe olan, ölkənin qaz hasilatı, emalı, ötürülməsi və paylanmasına cavabdeh olan dövlət şirkətidir.

South Pars (Cənub Pars) Place

Fars körfəzində yerləşən və Qətərlə ortaq olan dünyanın ən böyük təbii qaz yatağıdır. İranın qaz hasilatının onurğasını təşkil edir.

IGAT (Iranian Gas Trunkline) Product

İranın Ümumi Qaz Kəməri; ölkənin cənubundakı istehsal mərkəzlərindən şimal və qərbə qaz daşıyan magistral boru kəmərləri şəbəkəsidir.

Tabriz-Ankara Pipeline Product

İran qazını Təbrizdən Türkiyənin şərqinə və oradan da milli şəbəkəsinə nəql edən əsas ixrac boru kəməridir.

Iran-Pakistan (IP) Pipeline Project

Əvvəllər Hindistanı da əhatə edən, İran qazını Pakistana nəql etməsi nəzərdə tutulan, lakin maliyyə və siyasi səbəblərdən dayandırılmış boru kəməri layihəsidir.

National Iranian Oil Company (NIOC) GovernmentOrganization

İranın neft və qaz ehtiyatlarının kəşfiyyatı və hasilatına cavabdeh olan əsas dövlət neft şirkətidir.

Astara Place

İranın Azərbaycanla sərhədində yerləşən şəhər. Tarixi IGAT-1 boru kəmərinin Sovet İttifaqı şəbəkəsinə birləşdiyi nöqtə olmuşdur.

Related questions

• ›Cənub Pars qaz yatağının fazaları hansılardır?
• ›İranın neft və qaz sənayesinə investisiya qoymağın riskləri nələrdir?
• ›İran-Türkiyə qaz kəmərinin gündəlik ötürmə gücü nə qədərdir?
• ›İranın LNG layihələrinin hazırkı vəziyyəti necədir?
• ›Qətər və İran Cənub Pars/Şimal Qübbəsi yatağını necə idarə edir?
• ›İranın elektrik enerjisi istehsalında təbii qazın payı nə qədərdir?
• ›İran-Oman qaz boru kəməri layihəsi niyə ləngiyir?